Verhaal Sophie

Sophie

GETUIGENIS KINÉ
Ongeveer een jaar na de geboorte van onze tweede spruit besloten mijn man en ik dat we graag nog een derde kindje willen. Ons geluk was dan ook groot toen we vernamen dat we voor de derde keer mama en papa zouden worden. Ik moet er wel bij vermelden dat het cliché klopt: Elke zwangerschap is anders.’ Dat merk ik ook nu. Deze zwangerschap is nog lastiger dan de twee vorige. Ik was meteen moe, uitgeput en misselijk. Toen de misselijkheid stilaan verdween aan 17 weken, dook er een nieuwe klacht op. Ik kreeg lage rugpijn. In het begin dacht ik dat die van korte duur zou zijn. Het was namelijk in een periode waarin ik snel wat kilootjes bijkwam. Maar na een 3-tal weken werd het praktisch moeilijk. Ik kon mijn jongste dochter niet altijd optillen, ik moest vaak mijn rechterbeen met mijn handen in de auto leggen, ’s avonds kon ik niet altijd alleen rechtstaan uit de zetel ... Mijn gynaecoloog raadde me dus kinesitherapie aan.
Voor ik naar Christine ging, vroeg ik me af of een paar oefeningetjes zoveel verschil konden uitmaken. Ik besloot dat ik het zou proberen, maar ik moet in alle eerlijkheid toegeven dat ik er niet zoveel van verwachtte. 
Na de eerste 2 sessies moest ik mijn oorspronkelijke idee al bijstellen. Christine wist precies waarover ik het had, luisterde eerst goed en kon daarna precies aanduiden waar ze dacht dat ik pijn had, wist precies welke houding ik moest aannemen om de pijn niet te voelen ... 
Ze raadde me ook aan een bekkenband te dragen. Ik was er niet zo voor, omdat iedereen die kon zien. Maar als ik hem onder mijn kledij draag, is dat niet het geval én ondervind ik vooral de voordelen ervan. Je bent je veel meer bewust van hoe je je beweegt en dus neem je ook gaandeweg de juiste houding voor je rug aan, de houding die Christine voorstelt dus. Als je merkt dat dat begint te helpen, probeer je ook alle andere tips uit: hoe je best opstaat ’s ochtends, hoe je best iets optilt, op welke stoel je best zit, of hoe je op een minder goeie stoel toch een goede houding kunt aannemen ... . Geen grote theorieën en ideeën die toch niet uit te voeren zijn in het leven van elke dag, maar allemaal heel kleine, simpele dingetjes die je makkelijk kunt doen.
Geleidelijk aan begon ik dus zoveel mogelijk opmerkingen die ik kreeg i.v.m. mijn houding ook echt toe te passen in mijn dagelijkse leven. In het begin vraagt het wat concentratie, maar na korte tijd deed ik al een aantal dingen vanzelf én ik merk dat ik mijn been nu weer gewoon in de auto kan zetten, dat ik mijn dochter kan optillen als het nodig is, dat ik in de zetel kan zitten zonder die constante, verdomde pijn.
Dankzij de kinesitherapie heb ik dus zelf de middeltjes in handen om mijn rug- en bekkenpijn te doen verminderen i.p.v. dat het verergert. Ik kan niet ontkennen dat ik enorm aftel naar het moment dat ons kindje wordt geboren en dat ik van die ongemakken af ben, maar dankzij Christine zie ik de laatste 3 maanden weer veel beter zitten!
S.B.